پسنديده‌ترين شيوه از آنها پرهيز كرده تا به آن مبتلا نگردند و در پرهيز دادن انسان از آنها ، بىوقفه تلاش و فداكاى نموده‌اند . البته با توجه به موقعيتى كه امّت اسلام پس از رحلت جانسوز رسول خدا ( ص ) پيدا كرد و در اثر فتوحات گسترده ، غنايم و مال و ثروت فراوانى به جهان اسلام سرازير شد و مديريت نادرست جامعه و تقسيمات غيرعادلانه اين ثروت هنگفت ، در بين امّت اسلام ، در تقويت حرص و دنياپرستى و مال‌دوستى تأثير بسزايى داشت . شايد بعضى از سخنان حضرت على ( ع ) متوجه انسان‌هاى آن عصر باشد . امّا بسيارى از كلمات او جنبهء عمومى داشته و براى هدايت بشريت در تمام عصرها مىباشد . بىاعتنايى امام على ( ع ) نسبت به دنيا على ( ع ) در سايه زهد و بىاعتنايى به دنيا ، قلبى مالامال از عشق به خدا داشت . او طفل جان را از پستان طبيعت گرفته بود و سرزمين دل را براى رشد و نمو احساسات پاك و انديشه‌هاى تابناك و عواطف ملكوتى مهيا ساخته بود و در دامن پر از مهر نبوّت پرورش يافته و از مكتب والاى رسول اكرم ( ص ) درس آموخته بود . آن امام همام‌پيش از آنكه بر دوش مبارك رسول خدا ( ص ) بالا رود و بتهاى كعبه را فروريزد ، با الهام گرفتن از مكتب نبى اكرم ( ص ) در يك سير صعودى ، كعبه دل را از تمام بتها زدوده بود و مسير كمالات معنوى را درنورديده بود . در خانه دل على ( ع ) جز عشق به حق تعالى و آنچه كه مورد رضاى اوست ، عشق ديگرى نبوده و در نظر آن حضرت جلوه و جلال هر چيز و هركس به غير از خدا ناپايدار بود و رضاى معبود براى او از همه چيز و همه كس بيشتر ارزش داشت . اگر تمام دنيا و آسمان‌ها و هر آنچه‌كه از نعمت و لذت و ثروت و خوشى درآنهاست به او بدهند تاگامى بر خلاف رضاى معشوق بردارد ، هرگز نپذيرد كه خود آن حضرت در بيانى بسيار شيوا و شگفت‌انگيز كه دنيايى را به حيرت واداشته است مىفرمايد : « . . . وَ اللَّهِ لَوْ أُعْطِيتُ اْلأَقَالِيمَ السَّبْعَةَ بِمَا تَحْتَ افْلَاكِهَا عَلَى انْ أَعْصِىَ اللَّهَ فِى نَمْلَةٍ أَسْبُلُهَا